De kracht van het kleine
Je plant een weekend weg. Je scrolt. Twijfelt. Boekt iets dat “oké” lijkt. Maar vlakbij wacht een plek waar ze je naam kennen, je koffie klaarstaat en je even écht kan landen.
Waarom kiezen we daar zo weinig voor? Omdat kleine, warme plekken te vaak onzichtbaar blijven in een digitale wereld die te groot is voor één ondernemer.
Dat moet anders. Daarom bouwen we samen aan één sterk digitaal verhaal. Zodat jij niet langer verdwaalt in eindeloos scrollen, maar meteen vindt wat klopt.
Het zit in de kracht van het kleine. Net dat is het uitgangspunt waarmee ik gisterenavond de startavond voor het toeristisch seizoen in het Brugse Ommeland afsloot.
Het enige wat u niet mag doen, is ophouden
In de gesprekken die ik tussendoor had, was de moedeloosheid soms tastbaar. Mensen die al twintig jaar bezig zijn – en nu het gevoel hebben dat de grond onder hen wegschuift. En toch ga ik u iets zeggen wat u niet verwacht. U heeft gewonnen. Niet volledig. Niet definitief. Maar fundamenteel.
Hoe een Frans boerendorp ons de weg wijst
Gezond drinkwater moet voor iedereen beschikbaar zijn. Niet door de norm te verhogen. Niet door te wachten op Brussel of Parijs. Maar door een gesprek te beginnen dat niemand durfde te voeren. Dit gebeurde in een winwatergebied in Frankrijk dat zijn waterprobleem oploste. Je leest er alles over in mijn nieuwste blog.
Het landschap verdient een eigenaar
Het landschap verdient een eigenaar. Met dit centraal uitgangspunt sloot ik de startavond van Westtoer in de Westhoek af. Waarom? Dat lees je in deze blog!
Ik wil dat het eindigt, maar niet dat het stopt – Uit Stiekem van Maan en Goldband
M’n 57e levensjaar is aangebroken. Het ideale moment om m’n hersenspinsels eens neer te schrijven. Ik neem je in deze nieuwste post mee.
Triazolen in ons drinkwater: een tijdelijke uitzondering mag geen nieuw normaal worden
Drie vragen die elke Westhoekburger zich stelt: is mijn water veilig, wie is verantwoordelijk, en wanneer wordt dit opgelost? Elke ochtend draaien duizenden Westhoekgezinnen dezelfde kraan open. Niemand controleert eerst de waterkwaliteit. We vertrouwen erop dat wat eruit stroomt, voldoet aan de hoogste norm die…
Een boek dat niet vrijblijvend bleef
Sommige boeken lees je en leg je weg. Andere blijven haken, stil maar hardnekkig. Niet omdat het grote conclusies trekt, maar omdat het rustig en precies laat zien hoe we in Vlaanderen – en zeker hier in de Westhoek – tegelijk vooruit willen en toch vaak blijven stilstaan. Hoe druk op bodem en water, versnippering, verharding en korte-termijnreflexen langzaam knagen aan wat ons landschap leefbaar maakt. Niet als beschuldiging, maar als spiegel: zó ziet het eruit wanneer “later” altijd iets voor later blijft.
Herdenken voorbij de cijfers: mijn oproep tot reflectie en verantwoordelijkheid
Onder de Menenpoort in Ieper, wanneer de laatste noten van de Last Post wegsterven, voel ik het tot in mijn kern: herdenken is méér dan cijfers. Het is een oproep aan onze menselijkheid en een gedeelde verantwoordelijkheid.
Subsidies voor megastallen: wie wint, wie betaalt? – OPINIE
De investeringsgolf in emissiearme stallen neemt ongeziene proporties aan. Tegen eind dit jaar verwacht men dat het totale bedrag oploopt tot 110 miljoen euro. Op papier lijkt dit een stap vooruit, maar is dit echt de weg naar duurzame landbouw? Of kopen we met belastinggeld vooral tijd voor een systeem dat fundamenteel op losse schroeven staat?
Op stap in landschapspark Bulskampveld: hoe vier landschapsparken elkaar versterken
Hoe vier landschapsparken elkaar versterken? Het is een vraag die centraal staat in m’n nieuwste blog. Ik ga erover in gesprek met Karel Moentjens, coördinator in het Landschapspark Bulskampveld.