Herdenken in 2025: stilte die blijft spreken
Ik sta aan Tyne Cot Cemetery. Geen muziek. Geen show. Alleseen rijen stenen en een wind die nooit echt stopt. En toch gebeurt er iets — in je hoofd, in je buik. Je denkt: dit mag nooit wegzakken. Punt. Daarom is herdenkingstoerisme voor mij geen “thema”, maar een opdracht én…
Toondoof
Over triazool in het drinkwater van 363.000 West-Vlamingen — en een minister die niet luistert. Op 27 maart stuurden de zeventien burgemeesters uit de Westhoek een gezamenlijke brief aan minister Brouns. Niet Vooruit. Geen actiegroep. De burgemeesters zelf. Van de zeventien burgemeesters die het Westhoekoverleg…
Gesloten. Gesloten. Gesloten.
Drie koppels uit Gent willen in november een weekje naar de Kust. Ze zoeken een restaurant op Google Maps. Ze klikken van het ene adres naar het andere.
Ze rijden naar de Ardennen.
Dat is geen verhaal over slechte ondernemers. Dat is een verhaal over een systeem dat zichzelf in stand houdt – en over hoe we het kunnen doorbreken.
Ik sprak hierover op de startavond van Westtoer Kust. In mijn blog staat wat ik zei. En waarom ik geloof dat de Kust altijd al het goede plan was.
De kracht van het kleine
Je plant een weekend weg. Je scrolt. Twijfelt. Boekt iets dat “oké” lijkt. Maar vlakbij wacht een plek waar ze je naam kennen, je koffie klaarstaat en je even écht kan landen.
Waarom kiezen we daar zo weinig voor? Omdat kleine, warme plekken te vaak onzichtbaar blijven in een digitale wereld die te groot is voor één ondernemer.
Dat moet anders. Daarom bouwen we samen aan één sterk digitaal verhaal. Zodat jij niet langer verdwaalt in eindeloos scrollen, maar meteen vindt wat klopt.
Het zit in de kracht van het kleine. Net dat is het uitgangspunt waarmee ik gisterenavond de startavond voor het toeristisch seizoen in het Brugse Ommeland afsloot.
Het enige wat u niet mag doen, is ophouden
In de gesprekken die ik tussendoor had, was de moedeloosheid soms tastbaar. Mensen die al twintig jaar bezig zijn – en nu het gevoel hebben dat de grond onder hen wegschuift. En toch ga ik u iets zeggen wat u niet verwacht. U heeft gewonnen. Niet volledig. Niet definitief. Maar fundamenteel.
Hoe een Frans boerendorp ons de weg wijst
Gezond drinkwater moet voor iedereen beschikbaar zijn. Niet door de norm te verhogen. Niet door te wachten op Brussel of Parijs. Maar door een gesprek te beginnen dat niemand durfde te voeren. Dit gebeurde in een winwatergebied in Frankrijk dat zijn waterprobleem oploste. Je leest er alles over in mijn nieuwste blog.
Het landschap verdient een eigenaar
Het landschap verdient een eigenaar. Met dit centraal uitgangspunt sloot ik de startavond van Westtoer in de Westhoek af. Waarom? Dat lees je in deze blog!
Ik wil dat het eindigt, maar niet dat het stopt – Uit Stiekem van Maan en Goldband
M’n 57e levensjaar is aangebroken. Het ideale moment om m’n hersenspinsels eens neer te schrijven. Ik neem je in deze nieuwste post mee.
Triazolen in ons drinkwater: een tijdelijke uitzondering mag geen nieuw normaal worden
Drie vragen die elke Westhoekburger zich stelt: is mijn water veilig, wie is verantwoordelijk, en wanneer wordt dit opgelost? Elke ochtend draaien duizenden Westhoekgezinnen dezelfde kraan open. Niemand controleert eerst de waterkwaliteit. We vertrouwen erop dat wat eruit stroomt, voldoet aan de hoogste norm die…
Een boek dat niet vrijblijvend bleef
Sommige boeken lees je en leg je weg. Andere blijven haken, stil maar hardnekkig. Niet omdat het grote conclusies trekt, maar omdat het rustig en precies laat zien hoe we in Vlaanderen – en zeker hier in de Westhoek – tegelijk vooruit willen en toch vaak blijven stilstaan. Hoe druk op bodem en water, versnippering, verharding en korte-termijnreflexen langzaam knagen aan wat ons landschap leefbaar maakt. Niet als beschuldiging, maar als spiegel: zó ziet het eruit wanneer “later” altijd iets voor later blijft.